Ada van Oss

Uit Wiki
Ga naar: navigatie, zoeken

Verhaal van Ada van Os (1928.
Annemarie Noordman december 2013.


Ik ben nu 85 jaar geworden en heb pas afscheid genomen van het koor waarvan ik 57 lid was en 35 jaar dirigent.

We kwamen op Sterksel wonen toen ik 11 jaar was. Mijn vader bouwde het huis in 1939, vlak voor de Tweede Wereldoorlog dus.
We hadden 8 kinderen en ik was de op een na jongste. Ik ging naar school bij Jos Ras. Hij zat ook bij het koor en zei toen al tegen mij dat ik in de muziek moest gaan.

Het koor was opgericht door Pastoor Verhoeven, die ook de fanfare oprichtte. Er was alleen een mannenkoor, ook bij de fanfare mochten eerst geen meisjes. Broer Hein van Os was de eerste dirigent en Bernard Noordman de organist. Daarna nam onze Jan het over.
Jan richtte het gemengd koor op. Hij is naar Canada gegaan en toen werd ik gevraagd. Eerst mochten we alleen op hoogtijdagen optreden, later ook op zon-en feestdagen.
De kerk en het kerkkoor vooral, speelden een grote rol in mijn leven. In 1956 ben ik al bij het koor gegaan. Mijn 50-jarig jubileum is uitgebreid gevierd. Het was een complete verrassing.
Toen ik in de kerk kwam zag ik het koor van Leende zitten.
Ik zei:'Wat doen die hier? Ik had niets in de gaten!' Nu zijn er niet zoveel kerkgangers meer. Toen pastoor Verhoeven vertrok in 1968, kwam pastoor Vervoorteldonk tot 1985.
Daarna namen de Witte Paters het over. Het klooster was in 1973 afgebroken en zo kwamen de paters in de pastorie wonen.
Deze zomer (2013) zijn de laatste 2 paters vertrokken en is er geen eigen parochie meer!
De sacramentsprocessie werd door de witte paters verzorgd. De mensen van Sterksel maakten versieringen op de weg met gekleurd zand en bloemen.
De gang was Beukenlaan, Jagerspad en dan het bos in naar een soort altaar. Boven de kerkdeur hingen twee grote engelen.

Onze kerk heet Catharina van Alexandrië en ook de andere kerk heeft zo geheten denk ik. Ook het kleine kerkje, dat aan de Past.Thijssenlaan stond en plotseling was gesloopt, dat was gekocht door Door Heesakkers.
Het kruis daarvan staat op zijn graf.

Het huis waar ik nu nog steeds woon, stond eerst 24 jaar alleen. Daarna kwamen opeens grote vrachtwagens om een weg aan te leggen en huizen te bouwen.
In het begin 6 of 7 bungalows, in 1963/64 was dat. Het voetbalveld achter het huis was weg en het heette voortaan Churchilpark waar ik woonde.
De mensen die in de huizen kwamen wonen kende ik allemaal, nu niet meer, want er is heel vaak gewisseld.
Eerst waren het ingenieurs van Philips. Nu zijn het meer zakenlui en tweeverdieners.
Het tweede bungalowpark verscheen in 1965 en kreeg de naam Kennedylaan. Daar ken ik niet veel mensen.

Vroeger waren mijn naaste buren de Familie Noordman van Laus Deo. Later ook nog Mgr. Noordman, die een kapel aan zijn huis mocht laten bouwen.
Ik zag hem wel eens wandelen met Sjaan, de huishoudster.
Tegenover ons was de bollenschuur. Die is in 1964 gesloopt. Dat weet ik zo goed omdat mijn zoon toen 1 jaar was en steeds boem zei als hij de sloophamer hoorde bonken.
In de bollenschuur woonden na de oorlog Sjaak Maas en Fie Reiling, Van de Palen, Wim Strauven.

Ook in Huize Sterksel woonden verschillende mensen, die het huurden, Politie Meyer en Hein van Os samen, Jan van de Voort, Tinuske en Mieke van Hoof en Frans Willekes.
Daarna kwam van het Hull en daarna Spruyt. Nu is het weer verkocht aan jonge mensen.

Na de oorlog kamen Noud van de Kruis en Sjef Verhoeven met paard en wagen de melk brengen. Ze kwamen uit Heeze geloof ik .
Er waren verschillende winkels en cafés. Op het Postkantoor moesten de gesprekken nog aangevraagd worden.
Miek en Drus van Kessel deden toen het postkantoor. 'Je luistert toch niet mee hé Mieke?', zeiden de mensen tegen haar.
Later nam Toon Engelen het over en nog later verkocht hij friet op zondag, zo rond 1960 denk ik.
De boerderij van Jansen was de Boerenleenbank. Later kreeg de bank een eigen kantoor in het dorp, waar nu het museum Peter van den Braken is.
Er is al lang geen bank meer, alleen een pinautomaat.

In 47/48 reed er in ieder geval al een BBA bus naar Eindhoven. Die buslijn heeft lang gereden.
De wegen waren nog zwarte sintel- en zandwegen. Alleen de Stationsweg, en de weg Heeze/Maarheeze waren gedeeltelijk verhard.
In 1961 waren de wegen verhard en dat werd in september gevierd bij Jan Loeff, en goed, door die burgemeesters. Ik moest daar bedienen, dus….

De verschillende meesters en juffrouwen op de lagere school waren : Jos Ras, De oude heer Schilleman en Juffrouw van de Zanden. Zij was een moeilijke.
Daarna Mevrouw Leenen, mevrouw Peeters, ene Roel... en David Schilleman.

Toen we jong waren gingen we dansen bij Eilers. Daar was pastoor Verhoeven op tegen.

Sterksel heeft niet echt geleden in de oorlog In Providentia zat de Hitlerjugend en die hebben een keer gevoetbald tegen Sterksel!

In de oorlog hadden we één fiets met 5 meisjes ! Ik was 16 toen de Engelsen kwamen, reuze spannend natuurlijk ja…..

Belangrijk voor Sterksel was in 1997 de herindelingsenquête. De meesten wilden liever bij Heeze bleek wel.
We hoorden tot dan toe bij Maarheeze. Sterksel is veel veranderd, dat is wel jammer, maar ik hoop dat de winkel kan blijven voor de oudere mensen.
De winkel is al eens twee jaar dicht geweest in 2002 en dat was een ramp voor mij.
Ik moest opeens weer op de fiets boodschappen gaan doen.

Persoonlijke instellingen
Naamruimten

Varianten
Handelingen
Navigatie
Historie van Sterksel
Hulpmiddelen